Te go Fîdel? Ê, Dilo jî ji jina xwe ditirse

(Min ev nivîs di sala 2016an de nivîsandibû, lê ji ber ku min ev li ser bloga xwe peyda nekir, careke din diweşînim.)

Hevalekî min ê pir biqedir carekê hatibû Amedê mêvaniya min. Gava em bi hev re li nav sûk û bazarên nav Sûrê û li Ofîsê digeriyan, ji çep û rast peyv û axaftinên tirkî li bin guhên me diketin. Her çiqas mesûl û berpirsê vê rewşê ne ez bim jî, min ji vê rewşê fedî dikir. Û hevalê min jî, wekî ku ev kêmasiya min be, carê digot, “Hefy. Hefya Amedê ku her kes bi tirkî xeber dide.”

Kurdê ku dikare bibe lehengê çîrokên O. Henry

Digo, rojekê ji cihûyekî Amerîkayê pirsîne, "Kêfa amerîkiyan gelekî ji we re tê, ma ne?"
Cihûyê belengaz gotiye, "Nirç. Îmana wan ji me diçe."
Xwediyê pirsê pirseke din li pirsa xwe zêde kiriye, "Çima nirç?"
Yê cihû gotiye, "Ji ber ku ji aliyê reng û rû, şekl û şemalê ve em û ereb gelekî dişibin hev, kî me dibîne dibêje qey em ereb in."

Îro meseleyeke hema bêje nêzîkî vê hate serê min.
Mesele pir ne nêzîkî vê be jî, gelekî nêzîkî çîrokke O. Henry ye.
Ka meseleyê bixwînin, heke we O. Henry xwendibe, hûn ê fêm bikin ka ez behsa kîjan çîrokê dikim.
Min beriya çend rojan ji malpera firoşgeheke amûrên elektronîk ji xwe re hard dîskek kirî. L iser malperê dinivîsand ew ê di nav rojekê yan du rojan de bigihîje navnîşana min. Ji ber ku roja paştir li virê betlaneya fermî bû, min got wê roja sisêyan li ba min be.
Piştî ku roja sisêyan bû şev û pakêta min hê jî nehat, min ji malpera kargoyê li rewşa wê nihêrt. Di malperê de dinivîsand ku ew ê 6ê mehê (ango roja çaran) di navbera 09:00 - 13:00î de bigihîje malê.
Roj qulibî û bû 6ê mehê, saet bû 09:00, 10:00, 11:00, 12:00 û ji 13:00î derbas kir. Min got de qey nake, bi derengî be jî ew ê îro bînin.
Saet ji 16:00 û 17:00î jî derbas kir lê pakêt hê jî nehat. Min jî bi du maîlan giliyê şirketa kargoyê li ba malpera firoşkar kir. Hema paşê jî, ez û Mîr Baz ji bo kirîna hin tiştan em çûn marketê.
Gava li marketê Mîr Baz hema her tiştî dixwest û min dikir ku wî qayîl bikim, yekî ji aliyê din ve bi kurdî silav kir. Yê silav kirî, hevalekî min ê efrînî bû ku demekê em bi hev re dixebitîn lê beriya çend mehan ji kar derketibû.
Hê silava min di devê min de, min dêna xwe dayê ku li ser t-shirtê wî logoya wê şirketa kargoyê hebû ku ev çend roj û saet bûn ez çaverêyê wê bûm lê nehatibû. Yekser min gotê, "Gidî, te li virê dest bi kar kiriye?" Wî got, "Erê, ça."
Hema çawa wî wisa got, min bi henekî xwe xeyidand û min bi henekî gazincan ji şirketa wan kir. Piştî gazinên min, wî got ku îro wî pakêtên taxa me belav dikir lê ji ber ku wî nav û paşnavê min ê di belgeyên fermî de bi hev re dîtiye û gotiye qey xwediyê pakêtê yekî tirk e, wî bi qest pakêt neaniye.
Ez pêşî hinekî hêrs bûm lê paşê keniyam. Lê ji ber ku roja paştir yekşem bû û anîna pakêta min ma roja duşemê, madê min hinek tirş bû.
Werhasil, wî soz da ku ew ê teqez bike ku pakêta min roja duşemê zû bigihîjîne malê û xatir xwest. Bi xatirxwestina wî re Mîr Bazê ku ereboka marketê tije cîps û çilekî kiribû, ji bo ku behs neyê ser tiştên wî xistine nav erebokêî gotî "Ev hevalê te bû."
"Erê, kur ê min, wekî lehenga O. Henry, li şûna kil bike, kor dike."

Siyasetmedarên rojavayî: YPG terorîst e (!)

Bi gotineke ku mamoste Xerzî Xerzan gelek caran li ser Facebookê dinivîse hewlê bidim ku gotinê bigerînim û bînim ser sernavê vê nivîsê:

Dijminatî bêminetî ye.

Lê heçî yên dost in?

Heçî tirk in, ku di 1071ê de bi alîkariya kurdan li Milazgirê bi ser ketibûn, bi kuştin û tala li warê merwaniyan nîşan dabûn ku ew ê bibin “dijminên kurdan yên hezar salan”.

Ji hezar salan e zêdetir e her ku terpilîn bi alîkariya kurdan rabûn ser xwe û hema ku wan pêşiya xwe dît, pêşî berê xwe dan kurdan.

Loma wan do bi alîkariya Dewleta Îslamî bajarê Kobanê rûxand, paşê Cizîr, Sûr, Nisêbîn. Û îro jî Efrîn.

Çawa ku bajarê Kobanê rûxiya lê dîsa kurd bi ser ketin, bajarê Efrînê birûxe jî wê pirtûkên dîrokê binivîsin ku kurd bi ser ketin... lê bi şertê ku kurd berê xwe nedin hev, dijminatiya hev nekin.

Lê mixabin tovê dijminatiyê li ba tirkan gelek e, loma wekî malê belaş li nav kurdan direşînin.

Gelek xwefiroş di reşandina tovê dijminatiyê de ji tirkan re dibin alîkar. Bêguman ev karê wan e. Lê tiştê ku mirov li ber dikeve, hin kesên hêja û qedirgiran li nav cimaetan û li ser medyaya civakî xwe tînin asta xwefiroşan.

Pêşî gotin, “Ameda ku ji bo Qudsê rabû ser piyan çima li hemberî êrîşa li ser Efrînê bêdeng e?”, paşê dîmenên ji TRTê parve kirin û gotin, “Jinên bakurî ji leşkerên tirkan re goreyan çêdikin”, “Dengbêjên bakurî ji bo leşkerên tirk distrên”.

Ma rojekê bakuriyekî li ser gotinên “Îbrahîm Biro” û ENKSê ku dibêjin “PYD terorîst e” gotiye, “wey çima rojavayî xayîn in”, yan jî li ser Erdoganheziya Mesûd Barzanî û Erdoganperestiya Nêçîrvan Barzanî gotiye, “Çima başûrî Erdoganprest in”?

Na hevalno. Ew kesên ku ji bo dagirkerên Efrînê goreyan çêdikin û ji bo wan distrên, ji bo Qudsê q.na xwe diçirînin lê xwe ji Efrînê re ker dikin ne temsîlkarên Bakur in.

Temsîlkarên bakur do li Şingalê û Kobanê bi xwişk û birayên xwe yên ji çar parçeyên Kurdistanê re şedîh bûn, îro li Efrînê bi xwişk û birayên xwe yên ji çar parçeyên Kurdistanê re gelê xwe diparêzin.

Û hinek jê jî li Bakur yan di girtîgehên sergirtî de ne yan jî di girtîgeha mezin ya servekirî de ne.

(Hin) Kurd ehmeq in - 1

De deqeyekê, hema hêrs nebin. Min ne ji we kurdên kurdîperwer re got. Haşayî we.
Lê kurd hene gelekî ehmeq in. Hin ji Bakur in, hin Başûr, hin ji Rojhilat û hin jî ji Rojava.
We qet dîtiye ku du kurd, yek ji Başûr yek ji Rojava, bi hev re erebî axivîne? Min dîtiye. Li bajarê ku em li Almanyayê pêşî lê bi cî bûbûn du malbatên kurd hebûn. Yek başûrî ya din rojavayî. Her malbatekê çend zarok hebûn. Ji ber ku zarokên bi kurdî diaxivin timî li ber dilê min ezîz in, her ku ez rastî zarokên wan malbatan dihatim, bi wan re diaxivîm. Rojekê min dît ku zarokeka vê malbatê yeka malbata din bi hev re bi erebî diaxivin.
Min gazî wan kir û pirs kir ka çima bi hev re bi erebî diaxivin. Ya başûrî got, "Ew ya Sûrî ye" û ya rojavayî got, "Ew ya Iraqê ye".

Zor zane, zêr zane, mirovê jîr û zana zane

Belê ez jî zanim ku gotina sernavê vê nivîsê di eslê xwe de ne wisa ye. Lê îro gotina li halê me kurdan tê ev e.

Ne ku hinek bêjin “çima tivinga dev bi mor li halê me nayê”?

Belê, piştî mora li devê tivingê şikest, gelekî bi kêrî me kurdan hat. Wa ye li Rojava diyar e. Lê jîrî û zanabûn ji her tiştî pêştir e.

Beriya nivîsê dewam bikim, bêjim ku ev demeke dirêj e ku min tu gotar nenivîsandine.Gelek caran gotin li cem mirov dicivin, dikî ku binivîsî, lê ji ber ku gotina kurdî malê mirî ye, li ciyê xwe ditevizî.

Lê îro li ser nûçeyeke ku dibêje “kesekî di nav Dewleta Îslamî (DÎ) de şerê kurdan kiriye û vegeriyaye Stenbolê, li Stenbolê hatiye înfazkirin” min xwe mecbûr hîs kir ku binivîsim.

Bi raya min înfazkirina li nav bajaran tiştekî gelekî xetere ye. Dibe ku yek rabe bêje “dema endamekî DAÎŞê yê xwînxur bê kuştin kela dilê min datîne”, lê divê herî baş kurd zanibin ku înfazên li bajaran kêra dudev e.

Dibe ku hin kes, hêz û partî -weki yön olperest- kewa dafikê bin yan jî ew dafik bixwe bin. Lê heke rewş were asta “înfazkirina li bajaran”, herî zêde wê kurd zirarê bibînin.

Heke rewş were asta înfazan wê gelek şîrheram û dolheram bên kuştin lê wê bi qasî wan mêrxas û egîd û dîsa bi qasî wan bêkes û bêguneh jî bên kuştin.

Bi raya min, planek ji planên ku ji bo têkbirina destkeftiyên kurdan hatiye danîn ev e.

Heke bi sedan xwînxwarên DAÎŞê li nav bajaran bên kuştin, gava bêgunehek bêhemdî yan jî bi destê sîxur û ajanên di nav hêzên kurdan de bê kuştin dinya hemû wê kurdan bide ber keviran. Ma ne endamê MÎTê bû ku li Stenbolê molotof avêtibû otobusên navbajêr? Paşê Erdogan her ku mîkrofon digirt destê xwe, digot “PKK li bajaran otobusan dide ber molotofan û bêgunehan dikuje”.

Dewleta tirk bêbext e. Dewleta tirk ew dewlet e ku bebik kuştin avêt stûyê PKKê, dewleta tirk ew dewlet e Hîzbulkontra kuştin avêt stûyê PKKê, dewleta tirk ew dewlet e gundî kuştin avêt stûyê PKKê, dewleta tirk ew dewlet e leşkerên xwe kuştin avêt stûyê PKKê.

24.07.2015, Amed